เติบโตขึ้น

posted on 15 Nov 2010 00:37 by royalpirates in Blogspot-Update

เติบโตขึ้น

เมื่อตอนผมอยู่ชั้นประถม ทั้งพ่อและแม่ของผมต้องทำงานและพี่ชายผมก็ไม่อยู่บ้านเพราะเขาอยู่ junior high ผมชินกับการอยู่บ้านคนเดียว แม่ผมบอกกับผมว่าเสียใจสำหรับเรื่องนี้ แต่ผมไม่เคยรู้สึกเศร้าหรือเหงาเลย ที่จริงแล้ว ผมมีความสุขที่ผมอยู่บ้านคนเดียว ผมเป็นเด็กประหลาด ไม่มีหัวใจและหยิ่งยโส (ผมว่ามันยังเป็นส่วนหนึ่งของบุคลิกผมอยู่ในขณนี้ ฮ่าๆๆ) ผมรักที่จะเป็นตัวของผม ผมมักจะอ่านหนังสือหรือเล่นตัวต่อเลโก้ทั้งวัน ผมสนุกกับการเล่นกับตัวเองมาก และไม่เคยเข้าใจเมื่อแม่ว่าบอกผมว่า "ขอโทษ"

ที่โรงเรียน ผมเป็น “บุคคลตัวอย่าง” ผมมีความคิด “ผมจะต้องเก่งในทุกๆ เรื่อง” ณ ขณะนั้น พอมาคิดในตอนนี้ ผมไม่เข้าใจว่าผมมีความคิดอย่างนั้นได้อย่างไร แต่นั่นก็เป็นผมในตอนนั้น ผมไม่เคยอยากแข่งขัน แต่ผมรักที่จะท้าทายตัวเองและไปให้ถึงเป้าหมาย ผมยังจำได้ตอนผมตกรถบัสเพื่อไปโรงเรียนสอนภาษาอังกฤษ ผมร้องไห้เพราะผมพลาดการเรียน ครั้งหนึ่งผมตื่นขึ้นตอนกลางดึกไปใช้ห้องน้ำและผมจำได้ว่าผมยังไม่ได้ทำการบ้านตัวนึง ผมไปปลุกพ่อกับแม่ในขณะที่ร้องไห้อยู่ เพราะผมเสียใจที่ไม่ได้คะแนนในการบ้านนั้น ผมฝึกเล่นเปียโนเป็นประจำในห้องเรียนเปียโน เพื่อที่จะได้ยินคำว่า "ทำได้ดีแล้ว" ผมมักจะได้เป็นหัวหน้าห้องและคุณครูรักผม ผมพยายามที่จะเป็นคนที่สมบูรณ์แบบ ไม่มีข้อบกพร่อง

ผมเล่นกีฬาได้ไม่เลวร้ายเท่าไหร่ แต่ผมไม่เคยสนุกกับการเล่นกีฬาเลยเมื่อตอนเป็นเด็ก ผมไม่ค่อยสุงสิงกับใครในตอนนั้น ผมไม่ชอบพูดกับคนอื่นเพราะผมเป็นคนขี้อาย ผมมีเพื่อนรักเพียงคนเดียวและไม่หาเพื่อนใหม่อีก

จริงๆแล้ว มันเป็นอย่างนั้นเสมอมา ผมมีเพื่อนที่ดีที่สุดเพียงคนเดียวและเพื่อนคนอื่นๆ อีกตอนมัธยมต้น ผมเคยมีเพื่อนรักเพียงคนเดียวในตอนนั้นและผมปฏิบัติกับเขาเป็นเหมือนพี่ชาย(น้องชาย)จริงๆ ในวันสุดท้ายที่ผมจะอยู่เกาหลี ก่อนที่ผมจะไปอเมริกา เขาร้องไห้และขอให้ผมนอนค้างที่บ้านในคืนนั้น การที่ผมเหมือนหุ่นยนต์ไม่มีหัวใจผมจึงกลับบ้าน ผมบอกเขาว่าผมต้องกลับบ้าน ถ้าหากมาคิดดูในตอนนี้ ผมรู้สึกแย่ที่ทำกับเขาแบบนั้น แต่หลังจากนั้นผมก็เป็นเหมือนคนไม่มีหัวใจที่ไม่รู้สึกแม้แต่จะเศร้าที่จะต้องจากเขา จากเกาหลีไป เกือบเป็นสิ่งที่น่ากลัวในความไม่มีหัวใจของผมเมื่อตอนเป็นเด็ก ผมจะไม่ร้องให้ถ้าเพื่อนผมตาย

มันเป็นแบบนั้นจนกระทั่งผมอยู่มัธยม บุคลิกของผมเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง มี 2-3 เหตุการณ์ที่ทำให้ผมเปลี่ยนไปซึ่งผมจะเขียนเกี่ยวกับมันเร็วๆ นี้ แต่ผมอยากย้อนกลับไปในช่วงเวลานั้นและเปลี่ยนแปลงตัวเอง ผมคิดถึงการออกไปเล่นสนุกในช่วงประถมที่เกาหลี

Source : s00y00n's Blog

Translated by : WeißKreuZ

♔☠♔☠♔☠♔☠♔☠♔☠♔☠♔☠♔☠♔☠♔☠♔☠♔☠♔☠♔☠♔☠♔☠♔☠